Genç kız yazı bekleyenlerin gökkuşağına hasret kaldıkları bir zamanda içinde dinmeyen bir bahar esintisi hissetmişti.
Yaptığı her ne ise ona kalbiyle yaklaşır ,işini kendi duygusuna inandığı kadar sebatla yapar ve bitirirdi.
İçindekiler bazen bir tablo bazen bir roman bazen ise bir şarkı olup karşısına çıkıyordu.
Hislerini kimi zaman titrek bir nefesin verdiği heyecanla kimi zaman duaya karışan hayali ile kimi zaman da nefretinin verdiği süratle eserine yansıtıyordu.
Meltem rüzgarının gönlüne değdirdiği o ince,narin nevazişi artık her yerde arar olmuştu. Bu,tüm azalarının merhemiydi.
Ömrünün baharındaki genç kız her bahar mevsiminde kendisini bir kez daha tanımanın mutluluğunu yaşıyordu.
Fakat aklının bir köşesinde hayata daima soruları bulunurdu;
Neden sadece bahar mevsimini merak ediyordu? Niye meltem rüzgarının esintisini bu kadar seviyorken fırtınayı da sadece bir rüzgar olduğu için sevmiyor ve hatta korkuyordu?
İnsan sevdiği şeyden korkar mıydı? Neden koşullu mutluluklara kendini durmadan bağlıyor da kederlerini gördüğü an boynuna atlıyordu?
Oysa ki farklı olabilmeyi herşeyden ve herkesten daha fazla istemişti. Daima, her ne yaşarsa yaşasın içindekini sürdürmeyi arzuluyordu. Ama gerçeklerin çölünde,hayalin gölgesine bile rastlamamıştı.
Gerçekten de bu kadar zor muydu onu araması,bulması? Çölü gördüğü gibi hayalinden vazgeçecek kadar zayıf mıydı bünyesi?
Halbuki duyguları ile harmanlanan düşüncelerinde bu zayıflık a yer yoktu.
İnsan her ne zaman içine bakarsa baksın kalbinde gülümseyen bir güneşin olduğunu ve onu anlayana kadar hayatında,ölene kadar da içinde durduğunu hissediyor ama yaşatmıyordu.
Çünkü insanlar o kadar çok olayların kıskacında kavruluyorlardı ki bu içindeki inancının beslediği duygu; hayatında,ancak küçük bir çocukta olabilecek pörsümüş bir his vaziyetinde yer alıyordu.
Halbuki insan içindeki çocuğu yaşatabildiği kadar özgürdü bu hayatta. Ve özgürlüğünü yaşadığı kadar da mutlu.
Genç kız artık kararlıydı. Hayatı bu anların peşinden giden bir yol olarak gözünde canlandırıyor bunun verdiği umutla da hayatını devam ettiriyordu.
Siz de içinizdeki küçük esinttilere kulak verin eğer onların merhemini içinizde hissederseniz hayata da siz merhem olursunuz .Hayatta mutlulukların hep sizi bulması dileği ile...
Banu Yurtsever
Yorumlar
Yorum Gönder