İnsan kendini cümlelere ne kadar teslim edebilir ? Tüm gerçek hisleriyle sayfalara değen sırları okumak suretiyle Ne kadar paylaşabilir gönlünü titreten en ince sızıyı,acılarını Ya da boşluk nasıl anlamına kavuşur bu beyaz kağıtta Tüm özgürlük elinde bile olsa kimden sakınır kelimelerini Kelimelere neden yeni bir anlam yükler ki? Kimdir Bu İnsan? Neden ansızın kaybolur Bir kitapta Bir müzikte Bir hayalde Veya Bir hayatta Ve neden ihtiyaç duyar tüm bu zamansız ve boyutsuz düşüncelere? Titrek bir mumun üzerinde yanan ateş gibi hem parlar hem titrer . Hem eriyecek kadar hassas ve dokunaklı hem de duygusunu kendi ateşi ile yakacak kadar acımasız ve inatçıdır. Kimdir Bu İnsan? Bir denize,bir ağaca,bir semaya veya gönlünü bağladığı herhangi bir şeye gözlerinin değmesi ve hayatına etkisi nasıl bu kadar ard arda gelebilir ? Kendini üzmekten neden zevk alır? Kimdir Bu İnsan ? Mutluluğun tadını sürekli arar devamlı bir şeye hasret yaşar hayatı Sahi neden tesl...
Kayıtlar
Hayalimde sema yıldızlarla parıldar Ama gönlüm ağlıyor payidar Gönlümdeki bu acıdan beni kurtar Ey hayalimdeki mahbublar Usulca dokun kalbime Bak ne diyor kalbine Sessiz bir şarkı şimdi gönlümde Çalıyor sevda nağme nağme Bir nefha-i hayal arka melodide Yaşatıyor mutluluğu tane tane Kalbim varıyor o yare Bembeyaz bir sayfaga hece hece Fakat o da ne ? Bir mailik siyahla yer değiştiriyor Bir hayal yerini gerçeğe bırakıyor Yılduzlar ay'ı da alıp gidiyor Şarkılar perde perde susuyor Sahi ya Yaşam bitiyor saniye saniye Tükeniyor ömür gözler önünde Söyleyin şimdi tane tane Ey hayaller neydi sonsuzluğa çare? Banu Yurtsever
Ah hayat... Bir yanın pür hoyrat bir tat Bir yanın sessiz bir avukat Hislerim Bir hakim aramakta bak Bir geçmişe süzülüyor Bir geleceğe uçuyor Korkak korkak... Hayale sevdalı yüreğim Bir yangında kavrulan ise bedenim Küllerinde yaşıyorum düşüncelerimin Özlerken ölüyorum Duyan varsa bir ses verin Yüreğim mutlulukta bir sığınak ister Gülen bir yüze muhtaç bu gözler Şimdi muhabbete susamış bu hisler Yanar tutuşur da lal kesilir diller Banu Yurtsever
Sessiz haykırışlar boğar bazen kelimelerini... Gözlere devreder tüm harfleri ve melodiye tüm geçmişi... Bir ''an'' a gider ve hapis olursun mutluluk adına tüm duygularına... Alışamadan alıştım demeyi öğrenirsin hece hece. Anılar mı ? Onlar bir bilmece . Peki duygularda baş sırayı gözeten akmayı unutsa da pınarlarda kuruyan yaşlara ne demeli? Hangi okul verir bu birinciliği?... Nefesinin söyleyemediklerin kadar kesilmesi hangi sözlükte bulur yitirilen anlamını... Sahi bir bakış yeter mi tüm geçmişi önüne sermeye ? Şarkılara resimlere değen soyut bakış ulaşır mı somut bedenlere ? Değer mi inceden gönüllere... Kalp ne kadar sabit atar bu hayatta bir geçmişe takılı kalmak suretiyle de olsa. Her bakış bir ok saplar bazen veda edilemeyen onca anıya. Anı içinde saklı olan o ruha. Bir insan kaç kere aynı hissiyatla değdirir gözünü maziye geçmiş bitmiş olsa bile. Dinmeyen anılara kaç hayat yeter? Bölünmüş bir kalp nasıl küllerinden doğar ? Sözler,kelim...
Hayatın mevsimi rüzgarlı ve yağmurlu zaman dilimiydi. Her yağmur damlası başa gelen musibetler ve gözden akan yaşlara tekabül ediyordu. Damlalar gözden yaş olup akarken değdiği yürekler üşüyordu,titriyordu,donuyordu... Zangır zangır titrerken yürekler içinden kalbin hıçkırıkları duyuluyordu. Resmi küçük fırça darbesi az bir tabloydu yağmur. Her yeryüzüne değişte o büyük cömertliği ile binlerce kişinin anısına kucak açıyordu. Tek bir olayda birleşiyordu tüm ruhlar. Bir türlü dinmeyen iç sesimiz ve buna mukabil lal olan dilimiz... Ürkek,korkak ve suskun... Aslında İnsan kalbin hıçkırıkları kadar var bu dünyada. Tek bir mevsimin içinde tek bir yağmurda tek bir çınlama... Ne rüzgarı ne de yağmuru durduramaz mevsimi değiştiremez insan. İnsan sadece etkilendiği kadar yaşar hayatı. Hepimizin diline pelesenk olan bir söz vardır; ''Yaşamadan bilemez anlayamazsın beni...'' İşte bu söz açıklıyor aslında gerçeği. Peki,bu mevsimde yaşamak nedir si...