Banu yurtsever

    Güneşli bir nisan sabahıydı. Dışarıda kuşlar cıvıldıyor, oyun çığlıkları duyuluyordu. O gün, başına geleceklerden habersizce kalktı. Ve sevinçle hazırlanmaya başladı. Siz de bilirsiniz elbet; Güneş her zaman parlaktır. Yoksa değil midir? Eskiden gözlerini ışığa diktiğinde bazen yeşil ve mor olduğunu da görmüştü. O zamanlar yalanların ortasında bir gerçek arıyordu.   Şimdi ise çoktan vazgeçmiş, her gün doğan   kainat nuru altında yalnızca yoluna odaklanmıştı.   Ne mutluluklar ne de hüzünler samimi gelmiyordu. Ka ybolmuştu. Alabildiğine uzayan yollar ortasında her adımı yabancıydı. Düşüncelerini adımlarının önüne katarak yürüyüşünü hızlandırdı. Bu hızın ortasında ona bir el uzandı. Saçları yağmur toplayan bulutlar gibiydi. Cebini yokladı. Yanına hiç para almamıştı. Bazen acele zamanların içinde yalnızca kendini unutmuyordu. -Hastayım yavrum, ilaç alamıyorum. Lütfen yardım et -Allah versin amca Dedi ve hızlıca ilerledi. Arkasından yeniden bağırdı -...

  Gün akşama dönmüştü. Şirketteki kalabalık kendini bulmak adına kaçan insanların, hızlı ayak sesleriyle sarsılıyordu. Pınar;   ''Ay saat kaç oldu? Şirket beş dakika sonra kapanacak. Ama benim arşive inip o dosyayı almam lazım.'' Dedi. Israrla çalan telefonu onu hızla eve çağıran bir mıknatıs gücüyle geriyorken buraya tatilden önce son defa gelmiş olması onu almaya, bu duruma mecbur bırakıyordu. Geçen ayın verileri elinde olmazsa ilerleme  kat edemezdi . Rüzgârın savrulması gibi bedeninin dengesizliğinde ayakları zemini titreterek merdivenlerden aşağıya indi. Ah o asansör korkusu… Korkuları hep onu telaşa sürükleyen prangası oluyordu. Telaşları ile yıkılan cisminin altında ezilen yaşamak isteyen ruhu ile zıtlaşması, onun hayat sınavını oluşturuyordu. Her şey zamanında güzel diye zamana sıkışmak ne derece gerekliydi? Düşüncelerinden hızlı adımlarıyla kendini arşive attı. Nim bir ışıkta titizliğin iğreti dokunuşlarıyla o tozlu raflarda küçük bir şey aramak….   Ah ...